Selecteer een pagina

Wanneer je hoofd het niet kan bevatten en ’ahh en ohh’ het enige is wat overblijft..

‘De mooiste emotie die we kunnen ervaren is die van het mysterie. Het is de kracht van alle ware kunst en wetenschap. Als deze emotie je vreemd is, als je je niet langer kunt verwonderen of stil vallen van ontzag, dan ben je zo goed als dood..’ (Albert Einstein)

Ruimte

Het leven van alledag kon mij soms zo sterk in beslag nemen dat ik nauwelijks stilstond bij de diepere betekenis van wat ik meemaakte. Nu weet ik dat als ik mezelf de rust en tijd gun om alles, om mijzelf en mijn omgeving, vanuit een ander perspectief te bekijken ik ruimte geef aan reflectie en aan verdieping van mijn ervaringen.

Dus door jezelf tijd te gunnen en stilte toe te laten geef je verwondering een kans. Er ontstaat ruimte om jezelf te laten raken door ervaringen, waar je normaal zo gemakkelijk aan voorbij gaat. Je geeft jezelf de mogelijkheid om dingen te horen en te zien waar je voorheen geen oog of oor voor had. “In de verwondering van de stilte ontdek je, dat alles al beschikbaar is om gelukkig te zijn”

Puur

verwondering

Kinderen zijn meesters in verwondering, vooral als ze tussen 4 en 8 jaar oud zijn. Wat kunnen wij volwassenen in dat opzicht veel van hen leren. Kinderen zijn in staat om het meest alledaagse vol verwondering gade te slaan. Ik kan mij een prachtig moment herinneren toen mijn zoontje aan het bellen blazen was. Vol opwinding riep hij naar mij:” mama, mama kom kijken…snel!! Ik haastte mij naar buiten toe, vol verwachting van iets groots, om hem vervolgens te zien met een bel op zijn handje. Hij keek mij met grote ogen aan en zei vol verwondering: “kijk mama hij blijft plakken en kijk eens hoe mooi hij is…allemaal kleurtjes.. zie je het?” Prachtig, die puurheid.

Altijd willen verklaren

Zolang we bestaan, hebben wij ons verwonderd. Over wat we niet voor mogelijk hadden gehouden.. Over waar we met ons verstand niet bij kunnen.. Over waar we geen grip op hebben.. De wonderen van de natuur.. Het mysterie van hoe nieuw leven ontstaat.. maar ook het raadsel van de dood en het intuïtieve besef dat een mens meer is dan zijn lijf. Altijd hebben mensen zich verwonderd wanneer het leven zich aandiende als wat het ten diepste is: een geheim, een raadsel. Dat wonderlijke moet een plek gegeven worden. Mensen willen verklaren, beheersen. De angst voor het ongrijpbare van het wonder zoekt een weg..

Afstand tussen hoofd en hart

Ik denk dat de verwondering vaak is doodgebloed, omdat we met z’n allen zo ontzettend in ons hoofd zijn gaan zitten. Sinds de grote filosoof Descartes aan het begin van de 17e eeuw zei ‘ik denk, dus ik ben,’ is er hier in het Westen een enorme afstand ontstaan tussen ons hoofd en ons hart. Tussen denken en ervaren. Ons hoofd wil begrijpen door grip op iets te krijgen. Dit is precies het tegenovergestelde van verwondering, want verwonderen doe je over wat je gewoon niet ‘vatten’ kunt.. waar je niet ‘bij’ kunt.. Verwondering ontstaat in de directe ontmoeting met dat wat mysterieus of majestueus is.

Luisteren met je hart

Verwondering hangt samen met verstilling. Wie zich ergens over verwondert valt vanzelf stil, en omgekeerd: mensen die lawaaierig en druk in elkaar zitten, zullen zich niet zo gauw verwonderen. Verwondering komt pas om de hoek kijken in een sfeer van stilte en rust. Verwonderen doe je met je hart. Wanneer je er ruimte voor maakt, zie je overal kansen voor verwondering. En wanneer je je verwondert is je ziel stil en je hart in rust..