Selecteer een pagina

Ik verlang ernaar.. heel regelmatig.. ik heb het nodig.. heel erg nodig….

Dit klinkt een beetje gek of misschien verbaast het je. Een week nauwelijks praten (een half uurtje per dag met mijn persoonlijke begeleidster) mezelf een poosje terugtrekken uit de gekte van alledag. ‘Gewoon’ even helemaal niets moeten… Een cadeautje aan mezelf…

Een onderonsje met mijn Heer.. In die stilte kan ik Hem verstaan en naar Hem luisteren. De herrie in mijn hoofd leg ik met liefde het zwijgen op. Even niet nu… Ik ontmoet Hem en mijzelf.. Ik kan iedere keer weer kijken naar mezelf.. leren van mijzelf.. mezelf accepteren zoals Hij dat doet.. liefdevol.

Begonnen met een stilteweekend.. laagdrempelig en ontspannen kon ik heel voorzichtig mijn eerste stapjes zetten.. Ik kon schilderen of lezen of ergens in een rustig hoekje prachtige muziek beluisteren. Wanneer ik mezelf tegenkwam kon ik vluchten in een activiteit. Na twee keer op deze manier ‘stilte’ te hebben gezocht was ik toe aan vaste voeding.

BLOGstilteretraite

Via Google ontdekte Ik de St. Paulusabdij in Oosterhout en daarmee ook de gemeenschap Chemin Neuf.. Prachtige mensen en een heerlijk programma met heel veel stilte. Een behoorlijk indrukwekkend klooster met, inmiddels nu, mijn ‘eigen’ geheime plekjes.. mijn ‘eigen’ kamertje waar ik me terug kan trekken…waar ik kan luisteren en mijn hoofd kan leegmaken..

 

Zo’n retraite is voor mij dus een exclusief onderonsje met mijn Vader. Geen stoorzenders of zaken die mij afleiden. Ik krijg antwoorden op mijn vragen en feedback op mijn plannen. Ik wordt liefdevol binnenstebuiten gekeerd…

Ik wandel… ik lach… ik huil… ik schreeuw… ik zing… ik dans… en ik ben stil… heel veel stil…

In de stilte heb ik leren loslaten.. heb ik geleerd niet meer te (ver) oordelen.. in de stilte heb ik geleerd weer van mezelf te houden en volledig leren vergeven…

Gedurende dit hele proces ben ik weer heel geworden.. Heb ik geluk gevonden.. De vogel van geluk is op mijn hand geland, niet omdat ik hem wilde vangen maar omdat ik mijn hand heel voorzichtig naar hem uitstak.. Hij ging zomaar zitten… een niet te beschrijven surprise, een prachtige toegift…

Ik heb geleerd om mild om te gaan met mezelf.. Ik ben barmhartig voor mezelf geworden. Ik geef liefde en zorg dat ik word bemind. Ik heb lief en ben ontvankelijk voor de liefde. Niet hebzucht maar overgave doet mij leven.

Mijn leven is een aaneenschakeling van: Verwondering… Dankbaarheid… Ontzag… Verstillen… Herademen… en van vallen en weer opstaan..

Ik weet nu gewoon dat als ik dankbaar aanneem wat de ander mij schenkt, dan.. – en dan alleen – word ik rijk. Geluk is een geschenk… een extraatje van het leven… zomaar…

En daar kan je alleen maar stil van worden…

En dat doe ik dus weer aankomende week. Van zondag 31 mei t/m zaterdag 6 juni ben ik er dus even lekker niet…